A+ A-

Dla kogo przeznaczony jest program "Bezpieczne zbiory – bezpieczne kolekcje"

Program Bezpieczne Zbiory, Bezpieczne Kolekcje skierowany jest do indywidualnych posiadaczy dzieł sztuki i zabytków, jak i kolekcjonerów. Jego odbiorcą może być też Kościół, od wieków gromadzący w świątyniach niekiedy znakomite dzieła sztuki. To bowiem te podmioty, jak wskazują policyjne statystyki, są najbardziej narażone na utratę zbiorów i najczęściej padają ofiarami kradzieży. Oferowany przez program Bezpieczne Zbiory, Bezpieczne Kolekcje  standard dokumentacji opisowej i fotograficznej, jakkolwiek użyteczny i pożądany, nie jest w stanie zastąpić standardów dokumentacji adresowanych do muzeów – te są zupełnie inne.
Istotą programu jest formularz (w wersji podstawowej bądź rozszerzonej), którego wypełnienie pozwala na późniejszą identyfikację utraconych dóbr. Podstawowe opisanie pól i uzupełnienie formularza o odpowiednie zdjęcia nie wymaga specjalistycznej wiedzy - wystarczy uważnie przeczytać informację o tym jak wypełniać kwestionariusz.  Karta identyfikacyjna obiektu w programie Bezpieczne Zbiory-Bezpieczne Kolekcje została bowiem tak zaprojektowana, by posiadacz dzieła sztuki bądź zabytku mógł wypełnić ją samodzielnie.

Program Bezpieczne Zbiory, Bezpieczne Kolekcje zaprojektowano jako standard dokumentacji zabytków i dzieł sztuki, służącej identyfikacji obiektów utraconych w wyniku przestępstwa, klęski żywiołowej czy zagubienia. Dobra dokumentacja niezbędna do ich ochrony – rzadko udaje się odzyskać i zwrócić obiekty, które zostały niedostatecznie opisane i źle sfotografowane. Znane są liczne przypadki, kiedy ujawnione i zabezpieczone przez Policję dobra kultury nie mogły zostać zwrócone pełnoprawnym posiadaczom, ze względu na niedostateczną czy też wadliwą dokumentację, uniemożliwiającą ich jednoznaczną identyfikację.  Wypełnione formularze programu Bezpieczne Zbiory, Bezpieczne Kolekcje przeznaczone są wyłącznie dla właściciela opisywanych dzieł. Dopiero w przypadku kradzieży, zaginięcia czy zniszczenia karta identyfikacyjna obiektu niezwłocznie powinna być przekazana policji. Taki dokument będzie podstawą rejestracji utraconego dzieła w policyjnej bazie danych oraz Krajowym wykazie zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem Narodowego Instytutu Muzealnictwa i  Ochrony Zbiorów.

System został zbudowany przez Ośrodek Ochrony Zbiorów Publicznych (od 1 marca 2011 r. Narodowy Instytut Muzealnictwa i Ochrony Zbiorów) oraz Krajowy Zespół do walki z przestępczością przeciwko dziedzictwu narodowemu Komendy Głównej Policji, przy współpracy środowisk muzealnych z organami ścigania, służbami celnymi, pracownikami rynku sztuki, towarzystwami ubezpieczeniowymi, jak również właścicielami dzieł sztuki i antyków. Jego podstawą były m.in. funkcjonujące karty muzealne oraz  karty dokumentacyjne zabytków ruchomych u wojewódzkich konserwatorów zabytków.

Wersja do druku